علی جان!

1 1! ای مولای ما! من میدانم آن کلام سیدمرتضی صحیح بود که گفت: "خوشی های دنیا آمیخته با رنج و سختی است" و این سخن، نه سخن او که کلام الله است:لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ (۴-بلد)
علی جان! ما حق را به تو یافته ایم... همانجا که فرمانروایی بر بزرگترین و ثروتمندترین کشور جهان در آن زمان را کمتر از عطسه ی بزی انگاشتی، پس چرا ما در پی دنیا چنان میرویم که گویا هیچ آخرتی نیست؟ مگر این کلام فرزندت حسین علیه السلام؛ نیست که فرمود: گویی دنیایی نبوده و گویی پیوسته آخرت بوده؟
چرا ما آخرت را فراموش کرده ایم؟
علی جان! دنیا مرا تنگ آمده... والله دوست دارم در پی تو باشم و همه چیز و همه کسم را فدای تو کنم که تویی آن حقیقت مستور... تویی راه حق و بلکه خود حق... که امام هادی در جامعه کبیره فرمود: والحق معکم و فیکم و منکم و الیکم...
علی جان... تا حدودی دشمنانت را دیده ام و کافرم به خودشان و دنیایشان... من تو را میخواهم اما چه کنم که این دنیای دون، مرا فریفته و در پی دستیافتن به بیشترش، بی قرارم کرده؟ مگر نه اینکه قلب مومن می بایست به نور الهی و ذکرالله آرام باشد و تنها در پی رسیدن به حق، ناآرام؟ پس چرا ما فراموش کرده ایم؟
علی جان... می دانی هیچ ندارم. چنته ام خالی است... امیدم به شماست، به فاطمه زهرا سلام الله علیها مادرمان؛ ناامیدمان نکن... علی جان! نکند در یوم الحشر، ما را برانی از خودت و انکارمان کنی؟ درست است که ما آن طور که باید، محب ات و شیعه ات نبودیم، درست است که اعمالمان از سر بازیگری، ریا و حتی عُجب بوده... اما شمایید رحمة الله الواسعه... پس به دامان شما آویخته ایم که مَن أتاکُم نَجی وَ مَن لَم یَأتِکُم هَلَکَ(هرکس رو به سوی شما آورد نجات یافت ) ...
که "مَنْ وَالاكُمْ فَقَدْ وَالَي اللهَ، وَ مَنْ عَادَاكُمْ فَقَدْ عَادَي اللهَ"
علی جان... ای نفسُ الرسول... ای پاره تن پیغمبر... ای عزیزدل زهرا... بحق رسول الله و زهرای مرضیه... بحق حسنین سلام الله علیهم اجمعین... ما را دریاب و بی تاب خود کن
یا حیدر
۰۱.۰۴.۱۴۰۱
م.ج