آسمون من
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
صل الله علی الصدیقه الشهیده
16 آذر نمایانگر روح استکبارستیزی، استقلالخواهی، آرمان خواهی، عدالتطلبی و آزادیخواهی دانشجویان ایران در پرتو اسلام عزیز است. شاید آن روز که سنگ فرشهای دانشکده فنی دانشگاه تهران به خون سه شهید دانشجو رنگین شد، سردمداران استکبار جهانی و در رأس آن آمریکای جنایتکار، گمان نمیکردند نمیکردند که این روز، نقطه آغازین جنبشی خواهد بود که از قلب آن چمرانها، علمالهدیها، باکریها،حججی ها و ... به پا خواهند خواست و هیمنه پوشالین امپراطوری شرق و غرب را در هم خواهند شکست.
در طول یکقرن اخیر، همواره ایران عزیز شاهد حضور فعال جامعه دانشگاهی کشور و بخصوص دانشجویان در عرصههای مختلف فرهنگی، اجتماعی و سیاسی بوده است. در این میان، 16 آذر 1332 سرآغازی بود بر حضور آگاهانه و تاثیرگذار دانشگاهیان در عرصه سیاسی کشور، و این حضور هوشمندانه، 25 سال بعد، به عنوان یکی از ارکان اصلی پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری حضرت امام خمینی(قدس سره) تجلی یافت.
اکنون و در آستانه 40 سالگی انقلاب اسلامی، تشکل های دانشجویی همچنان به عنوان نهادهای جریان ساز در دانشگاه ها به فعالیت می پردازند، اما آنچه که باید مورد توجه قرار گیرد این است که ۱۶ آذر متعلق به دانشجوی ضدآمریکا و ضدسلطه است.
صحبت های بنده سه محور خواهد داشت؛ ابتدا از فضای دانشگاه شروع می شود به جامعه تسری داده می شود و در به انتها اوضاع کنکنی جهان اشاره خواهم کرد.
حضار محترم، نیک می دانید که اصلی ترین دلیل حضور دانشجویان در این دانشگاه امید به استخدام در وزارت دفاع می باشد.
آن ها بعضا از خیر قبولی در دانشگاه های با اعتبار بیشتر می گذرند و پای به این جا می گذارند تا علاوه ب انجام پروژه های دفاعی و کمک به صنایع دفاعی کشور، وارد بدنه وزارت دفاع گردند.
اما صد افسوس که وقتی با فضای حاکم بر دانشگاه مواجه می شوند دوست دارند تا فرار را بر قرار ترجیح دهند، چون اینجا علاوه بر اینکه از استخدام خبری نیست، سطح علمی پایین بعضی اساتید و همچنین مشکلات صدچندان در مسیر انجام پروژه پایان نامه از قبیل نبود مواد اولیه، خرابی دستگاه ها و از همه این ها مهمتر برخورد نچندان مطلوب اساتید باعث سرخوردگی بسیاری از دوستان می شود.
این در حالی ست که از مطرح کردن مسائل دیگر از قبیل مشکلات آموزشی و عدم اجرای قوانین آموزشی به طور یکسان در همه مجتمع ها، مشکلات رفاهی و اشکالات گسترده موجود در مباحث فرهنگی دانشگاه که همواره هر برنامه ای چندین متولی به خود می بیند! می گذریم.
اما متاسفانه هر اعتراض و مطالبه گری در این دانشگاه با برخورد قهری تیم مربوطه مواجه شده و هر مسئله ای به سطح یک بحران امنیت ملی می رسد. این در حالیست که همه این مطالبات در چارچوب یک فضای آکادمیک و دانشگاهی، درخواست های بسیار ساده ای محسوب می شوند.
درخواست همه دانشجویان این است که متولیان دانشگاه در موضوعات مختلف با تشکیل کارگروه های مشخص، به بهبود وضعیت استخدامی، آموزشی، پژوهشی، فرهنگی و اجتماعی و رفاهی دانشگاه بپردازند تا دانشجویان با آرامش بیشتری به تحصیل بپردازند.
اما از فضای دانشگاه که بگذریم، ما دانشجویان علاوه بر زیست در فضای دانشگاه، ساعات بعضا بیشتری را در جامعه ی شهری میگذارنیم. وظیفه جوانان مومن انقلابی، ابتدا افزایش بصیرت در حوزه های مختلف اعتقادی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و ... سپس کنکاش مباحثی ست که جامعه بدان ها مبتلاست و در ادامه مطالبه ی درست و آگاهانه از مسئولین برای حل مشکلات و معضلات کشور. مشکلاتی که کمر مردم را خم کرده و به بخصوص در بحث اقتصادی بخشی از مردم کشور، فشار زیادی را تحمل می کنند. مسئولانی که بنای این نظام اقتصادی وابستگی آور را گذاشته اند و توجهی به سخنان رهبر انقلاب مبنی بر کاهش وابستگی اقتصادی به نفت، کاهش واردات و توجه به تولید داخل، نداشته اند، تمام مشکلات کشور اعم از آب خوردن مردم را به برجام گره زدند که البته از فرجام برجام و اثر آن بر جیب مردم هم خبری نشد که نشد تا هرروز سفره مردم کوچکتر شود، باید پاسخگوی وضع فعلی باشند.
وظیفه هر دانشجوی انقلابی مطالبه این است که چرا در آستانه ی 40 سالگی انقلاب اسلامی، هنوز ما در گیر و دار رسیدن یا نرسیدن پول نفت به کشور و یا اظهارنظر رئیس جمهور فلان کشور در رابطه با پایبندی به برجام هستیم و هیچ فکری برای استفاده از نیروی جوان تازه نفس داخلی برای حل مشکلات کشور نداریم.
این درخواست جدی ما دانشجویان از مسئولین اجرایی کشور است که با تکیه برتوان داخلی و کاهش وابستگی اقتصادی به نفت، فکری به حال مردم کنند که مولای متقیان فرمود وقتی فقر از دری وارد می شود، ایمان از در دیگر خارج می شود.
اما در خصوص اوضاع کنونی جهان، همانطور که مستحضرید منطقه ی غرب آسیا و به طور کلی مسلمانان در تمام جهان همواره تحت فشار و ظلم مستکبران عالم قرار داشته اند. آن ها که فریاد آزادی بیان سرمیدهند، صدها میلیون مسلمان را در سراسر جهان به خاطر اعتقاداتشان و به انحاء مختلف درگیر جنگ کرده اند و مورد ظلم وستم قرار داده اند.
نبی مکرم اسلام فرمودند که هرکس صدای فریاد خواهی مظلومی را بشنود و به یاری آن نشتابد از مانیست.
.اما امت رسول الله را چه شده که توجهی به همنوعان و هم مسلکان خود ندارند...
قطع به یقین ما در برابر عدم کمک به برادران فلسطینی و یمنی و نیجریه ای و میانماری و ... باید پاسخگو باشیم.
وظیفه ی ما در این باره ابتدا رساندن صدای این مظلومان به گوش مردم دنیا و سپس حمایت همه جانبه است.
باید قبول کنیم که با وضعیت فعلی مسلمانی ما در خطر است.
روح حاکم بر جریانات دانشجویی عدالت طلب و آرمان خواه، هرگز اجازه نمی دهد که در برابر ظلم مستکبرین به برادران و خواهران ایمانی مان، سکوت کرده و دست روی دست بگذاریم.
پس می گوییم مرگ بر استکبار...مرگ بر آمریکا و اسرائیل و ایادی شان...
در آخر باید گفت زاهدان و عابدانی که پیوندی با جهاد و شهادت و مبارزه ندارند
خواسته یا ناخواسته دوستدار امام غائب اند نه امام قائم،مطلوب اینان غائب آل محمد (ص) است نه قائم آل محمد
پس حرکت کنیم برای ظهور
السلام علی ربیع الانام...
ویرایش نشده
برچسب:
نویسنده: پویا قاسمی‌پور