ابوحمزه

یا علی بن موسی الرضا
وَ مَا لِي لاَ أَبْكِي وَ لاَ أَدْرِي إلَي مَا يَكُونُ مَصِيرِي و مرا چه شده كه گريه نكنم، و حال آنكه نميدانم بازگشت من به جانب چه خواهد بود،

ای پروردگار من! به قدر توشه به تو نزدیک خواهیم بود و به قدر توجه به تو... حال انکه با دست خالی از عمل و پر ز گناه، نمی دانم که بازگشتم آیا به سوی توست یا آنکه.... هیهات از فراق تو.... پروردگارا... با این بار گناه؛ حتی اگر مرا در زنجیر کنی و دیدگان خلق را بر اعمال قبیحم بگشایی.... و مرا از جمع اخیار خارج کنی... و به سمت دوزخ ببری؛ هیهات که از رحمت و بخشش تو ناامید شوم.... که ناامیدی از ولایت طاغوت است و یکی از دلایل اصرار بر گناه!
خدایا! پس به خاطر امید به رحمت واسعه ات، به شفاعت حسین فاطمه، به وساطت ضامن آهو، این حقیر عاصی را قعر دوزخ نجات ده و از نگونبختی ابدی، خارج کن! و گریه از خوف تو و اشک بر شوق دیدارت؛ این پاک کننده قلب از سیاهی ها را نسیب بنده نافرمانت بگردان! تا بلکه با کنده شدن سیاهی ها، این دل خانه تو گردد و نور تو از آن ساطع گردد!
م.ج
7.11
6آذر97