آسمون من
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
یا زهرا (س)
اگر نبودیم چه می شد؟
یعنی بودن چه دارد که آن را به نبودن فضیلت می بخشد؟
اصلا چرا هستیم؟ این را می دانم. چون او خواسته و اراده کرده که باشیم... باشیم برای او. فرمود وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي (41 طه)..." تو را برای خودم آفریدم" یعنی او مرا برای خودش خواسته... اما به من اختیار داده که به او برسم یا نخواهم برسم. و "نبودن" وقتی بهتر از "بودن" می شود که من "نخواهم" که به او برسم. "نبودن" از این "بودن" بهتر است. یعنی "نبودن" بهتر از بی خدا بودن است. پس دو نوع "بودن" داریم. یکی " بودن" برای "هو" است و دیگری انتخاب مسیری به غیر از "هو". که البته پای گذاشتن به هر کدام از این دو مسیر، به اختیار است... و باز "اختیار" چیزی است که "هو" برای کسی که صنع اش را برای خودش قرار داده، قرار داده است.
الان شاید بگویی که این انصاف و عدل نیست که من "بی اراده و اختیار" خودم به این دنیا پا گذاشتم و به وجود آمدم و گرفتار "هستیدن" شدم. اما مطمئن باش که از این جا به بعد اختیار و اراده با توست که از این "بودن" چطور بهره ببری. انسان موجود محاسبه گری است و به دنبال نفع خود است. نفع می تواند زود به دست آید و گذرا باشد یا دیر بدست آید و پاینده و همیشگی باشد. البته حالات زیرمجموعه ای هم هست، ولی اشاره نمی کنم و با کلیات می گذرم اما مثالکی میزنم؛ ممکن است آن کسی که به دنبال نفعی با بازدهی سریعتر و غیرپاینده است، هرگز به آن نرسد... خیلی داشته ایم افرادی که دنبال دنیا رفته اند و هرگز نرسیده اند... و ممکن است دنبال نفع دیربازه ولی پاینده باشد و خیلی زود طعم لذات را بچشد....و کم نداریم از این افراد. بگذریم. حتی اینجا هم انسان محاسبه گر دومی و پایندگی را انتخاب می کند. پس مسیر جز دو تا نیست. "اینجا" یا "انتخاب"می کنیم که برای او باشیم یا برای "جز او". البته حقیر مطمئنم که آنجایی که داشتند ما را می آفریدند هم اختیارکی داشتیم برای "بودن" یا "نبودن".... و ماهایی که "هستیم"، "بودن" را با همه ی سختی هایش "انتخاب" کردیم.
رسیدن به "هو" سختی هایی دارد. چه خوش گفت سید مرتضی که؛ "راه حق ملهوف در بلاها و سختی هاست". می ارزد که سختی بکشیم تا به زیبایی و بهشت برین که بالاترین جایگاهش، جایگاه رضایت "هو" از عبد و عبد از "هو" است، برسیم. و اصلا چه می گویم؛ آنجا دیگر "من" عبد وجود ندارد و هر چه هست، "هو" ست. و این است آن دلیل آفریده شدن و "هستیدن". آمدیم که "هو" شویم. یعنی در "هو" گم و فنا شویم و این است تفاوت "بودن" با "نبودن"؛ و تمام آن لذتی که اشاره رفت.
م.ج
15.23
3دی 97
10روز تا پایان 26 سالگی
اگر نبودیم چه می شد؟
یعنی بودن چه دارد که آن را به نبودن فضیلت می بخشد؟
اصلا چرا هستیم؟ این را می دانم. چون او خواسته و اراده کرده که باشیم... باشیم برای او. فرمود وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي (41 طه)..." تو را برای خودم آفریدم" یعنی او مرا برای خودش خواسته... اما به من اختیار داده که به او برسم یا نخواهم برسم. و "نبودن" وقتی بهتر از "بودن" می شود که من "نخواهم" که به او برسم. "نبودن" از این "بودن" بهتر است. یعنی "نبودن" بهتر از بی خدا بودن است. پس دو نوع "بودن" داریم. یکی " بودن" برای "هو" است و دیگری انتخاب مسیری به غیر از "هو". که البته پای گذاشتن به هر کدام از این دو مسیر، به اختیار است... و باز "اختیار" چیزی است که "هو" برای کسی که صنع اش را برای خودش قرار داده، قرار داده است.
الان شاید بگویی که این انصاف و عدل نیست که من "بی اراده و اختیار" خودم به این دنیا پا گذاشتم و به وجود آمدم و گرفتار "هستیدن" شدم. اما مطمئن باش که از این جا به بعد اختیار و اراده با توست که از این "بودن" چطور بهره ببری. انسان موجود محاسبه گری است و به دنبال نفع خود است. نفع می تواند زود به دست آید و گذرا باشد یا دیر بدست آید و پاینده و همیشگی باشد. البته حالات زیرمجموعه ای هم هست، ولی اشاره نمی کنم و با کلیات می گذرم اما مثالکی میزنم؛ ممکن است آن کسی که به دنبال نفعی با بازدهی سریعتر و غیرپاینده است، هرگز به آن نرسد... خیلی داشته ایم افرادی که دنبال دنیا رفته اند و هرگز نرسیده اند... و ممکن است دنبال نفع دیربازه ولی پاینده باشد و خیلی زود طعم لذات را بچشد....و کم نداریم از این افراد. بگذریم. حتی اینجا هم انسان محاسبه گر دومی و پایندگی را انتخاب می کند. پس مسیر جز دو تا نیست. "اینجا" یا "انتخاب"می کنیم که برای او باشیم یا برای "جز او". البته حقیر مطمئنم که آنجایی که داشتند ما را می آفریدند هم اختیارکی داشتیم برای "بودن" یا "نبودن".... و ماهایی که "هستیم"، "بودن" را با همه ی سختی هایش "انتخاب" کردیم.
رسیدن به "هو" سختی هایی دارد. چه خوش گفت سید مرتضی که؛ "راه حق ملهوف در بلاها و سختی هاست". می ارزد که سختی بکشیم تا به زیبایی و بهشت برین که بالاترین جایگاهش، جایگاه رضایت "هو" از عبد و عبد از "هو" است، برسیم. و اصلا چه می گویم؛ آنجا دیگر "من" عبد وجود ندارد و هر چه هست، "هو" ست. و این است آن دلیل آفریده شدن و "هستیدن". آمدیم که "هو" شویم. یعنی در "هو" گم و فنا شویم و این است تفاوت "بودن" با "نبودن"؛ و تمام آن لذتی که اشاره رفت.
م.ج
15.23
3دی 97
10روز تا پایان 26 سالگی
برچسب:
نویسنده: پویا قاسمی‌پور