رزق

یاحسین
شاید سخت ترین مرحله ی طی طریق الی الحق، قطع رجا از خلق باشد. رسیدن به این باور که او رزاق ست و همه ی مخلوقات از قبل عنایت او روزی می گیرند و واسطه این رزق و رحمت از سوی فیاض هستی بخش، تنها اهل بیت هستند و نه کس دیگر، شاید تمام هستی ما را و سرنوشت ما را عوض کند. رسیدن به این معنا و قطع وابستگی به اشخاص، حتی نزدیکترین آنها به ما؛ چون والدین و همسرو فرزند و.... بسیار سخت است. چون فتح قله ای می ماند که بعد از فتح آن، دل آرام می گیرد و وقتی از آن اوج، به مشکلات و مسائل می نگری، چقدر حقیر می بینیشان!
باور به رزاقیت اله بی همتا و مداومت برآن، به گونه ای که لحظه ای به غیر امید مبندیم، لازمه سیر الی مولا است. آن کسی که از وسائل و اسباب در مسیر رسیدن به هدفش سخن کند، به نظر هنوز به منزل مقصود نرسیده و کمیت "باور" به یگانه رزاق؛ در او می لنگد.
باید از واسط روزی حق بر ما، از امام زمان روحی له الفداء بخواهیم که ما را به این باور برساند، که ایمان به این فقره در وجودمان دمادم غلیان کند، تا چشم از غیر ببندیم و تنها او را ببینیم. که با دست خود، چه برایمان تقدیر می کند.
قطعا رسیدن به این معنا، بدون آزمون و امتحان ممکن نخواهد بود و ما در طول زندگی، باید چون آهن در کوره داغ شویم، تا سخت شویم و شویم آن بنده ای که باید. در پس تمام اتفاقات و احوالات تنها او را ببینیم و بس. خود را تنها محتاج و نیازمند و فقیر او بدانیم و بس. تضرع و التماس و زاری مان را به درگه او بریم و بس. لکن لازم نیست که بازگویم رابطه طولی اهل بیت در این مسیر با او را. که آن ها واسط تمام خیرات و فیوضات از سوی حضرت حق بر ما هستند و اگر نبود عنایتشان؛ هلاک می شدیم.

وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لاَ أَرْجُو غَيْرَهُ وَ لَوْ رَجَوْتُ غَيْرَهُ لأََخْلَفَ رَجَائِي

و سپاس خداي را كه به غير او اميد نبندم، كه اگر جز به او اميد مي بستم نااميدم مي نمود

ابوحمزه ثمالی

م.ج
2.03
8.6.98