بی حسین

بدان که بی حسین، نمی شود زندگانی. زندگی از زاویه نگاه افراد مختلف، تعریف متفاوتی دارد. هر کس زندگی را در مجموع یکسری علایق، فعالیت ها و دستیابی به عناوین و موقعیت هایی تعریف می کند. اما؛ اما حقیقت زندگی برای چیست؟ مگر می شود تمام این قرائت های متنوع از زندگی، همگی صحیح باشد؟ نخیر ممکن نیست. زندگی را تنها یک تعریف است و آن، همچنان که در قران فرمود، برای عبودیت خدای یگانه است. اما از موضوع عبودیت نیز قرائت های مختلفی شده است. کدام عبودیت؟ و باز می گوییم عبودیتی که تحت هدایت ولی باشد. اما ولی کیست. ولی هموست که خدای از برای هدایت نوع بشر، او را برگزید تا تعلیم کند انسان را. که او را بیاموزد اصلا علم چیست و هدایت چیست و خالق کیست و "انسان" کیست؟ واسط بین حی لایموت و آدمی، هموست که اصلا خلقت آسمان و زمین بخاطر اوست. شمس از نور وجود او مضیئه است و قمر، از قلب چون آینه ی او، منیر! ولی کسی ست که بخاطر وجود او، نفس می کشیم و حتی با اذن او؛ که وقتی آسمان از وجود او بر زمین سقوط نمی کند و قادر متعال بخاطر او، نازل می کند باران را، اذن به دم و بازدم این حقیر را چه سختی؟
پس تمام افعال ما در صورتی وصل به باری تعالی می شود که از مسیر ولی او بگذرد. از مسیر کسی که اعمال ما به او عرضه می شود و اوست که برای ما غفران می خواهد و رحمت خدا بر ماست. این 14 تن، عزیزان خدایند و تمسک به خدا، جز از مسیر پیوستن به جمع محبانشان و دست یازیدن به دامانشان به دست نیاید. اما امام صادق علیه السلام فرمود که همه اهل بیت کشتی هدایتند، لیک کشتی "حسین" ع اسرع و اوسع است.
پس زندگی را تعریفی ست و رسیدن به اصل هدف آفرینش، جز از طی طریق با مولا نشود و مولای ما حسین، گنه کارانی چون مرا بیشتر می خرد و آیا مگر جز حسین، راهی می ماند؟
بار خدایا مرا در زمره عارفان به حقشان و برخورداران از رحمتت بواسطه شفاعتشان قرار ده! و چون حسین، قتیل راحت بگردان!
خدایا مرا به اربعین ارباب برسان!
م.ج
12.52
15 مرداد98